దేహదృష్టిని విడనాడవలెను - Physical Vision Should Be Abandoned Short Moral Story


దేహదృష్టిని విడనాడవలెను

మిథిలా నగరమును జనకమహారాజు పరిపాలించు రోజులవి. జనకభూపాలుడు గొప్ప ధార్మికసంపన్నుడు. ఆధ్యాత్మిక జిజ్ఞాస పరిపూర్ణముగ కలవాడు. అష్టావక్రుడు, యజ్ఞవల్కుడు మొదలైన అనుభూతి పరులగు గురువరేణ్యుల యొద్ద బ్రహ్మజ్ఞానమును బడసినవాడు.

అట్టి మైథిలేశుడగు జనకుడు ఒకనాడు తన యాస్థానమున బ్రహాండమైన సభ నొకదానిని జరుపుచుండెను. ఆ సభకు గొప్ప గొప్ప పండితులు, కవులు, భాషాప్రవీణులు, శాస్త్రకోవిదులు పలువురు విచ్చేసిరి.

పండితప్రకాండులచే, విద్యాధురంధరులచే ఆ సభ కిటకిట లాడుచుండెను. సభ ప్రశాంతముగ జరుగుచుండ, సభ్యులు తమ పాండిత్య ప్రకర్షను వెలిబుచ్చుచుండ, ఒక్కొక్కరు తమతమ విద్యావైదుష్యమును భూపాలునకు పరిచయము చేయుచుండ ఇంతలో ఆ సభాభవనము లోనికి ఒకానొక మహర్షి ప్రవేశించి నేరుగా భూపతియున్న స్థానమున కరుదెంచుచుండెను.

అతని పేరు అష్టావక్రుడు, శరీరమున ఎనిమిది వంకరలుండుట వలన అష్టావక్రుడను పేరు కలిగినది.

అతడు గొప్ప తపస్సుచేసిన మహనీయుడు, బహుకాలము తత్త్వవిచారణ సలిపి, తీవ్ర సాధనమొనర్చి ఇంద్రియములను, మనస్సును అదుపులోనికి తెచ్చు కొని స్వస్వరూప పరమాత్మ సాక్షాత్కారమును బొందిన మహర్షి సత్తము డతడు.

అతని ముఖము బ్రహ్మవర్చస్సుచే దేదీప్యమానముగ ప్రకాశించుచుండెను.

అట్టి మహానీయుడగు ఋషిసత్తముడు సభాభవనములో ప్రవేశించుటతోడనే, సభలో ఆసీనులైన కవిశేఖరులు పండిత ప్రకాండులు, ఆ మహర్షి యొక్క భౌతిక దేహమందలి వంకరలను చూచి ఒక్కుమ్మడి పకపక నవ్విరి.

ఈ ప్రకారముగ సభ్యులందరును తన్నుగాంచి బిగ్గరగ నవ్వుచుండ వారలనుజూచి ఆష్టావక్రుడున్ను పెద్దగా నవ్వెను.

ఇంతలో జనకమహారాజు తన సింహాసనము పైనుండి దిగివచ్చి ఆ ఋషి వర్యున కెదురేగి వారిని ఆహ్వానించి సత్కరించి ఉన్నతాసనముపై గూర్చుండ బెట్టెను.

తదుపరి సభాకార్యకలాపము లన్నియు ఉచితరీతి నెరవేర్చబడెను. కొంత తడవునకు సభాసమాప్తము కాగా సభ్యులు వారివారి గృహములకు నిష్క్రమించిరి.

సభ్యులందరును వెడలిన పిదప జనకమహారాజు వినయాన్వితుడై అష్టావక్రుని ఈ ప్రకారముగ ప్రశ్నించెను - "మహాత్మా! తాము సభలో ప్రవేశించగనే ఇచట అసీనులైన వారందరును ఒక్కసారిగా నవ్విరి.

ఆ నవ్వునకు కారణమేదియో నాకు తెలియును. తమ శరీరమందలి వంకరలు చూచి వారు నవ్వియుందురు. కాని తమరేల వారిని చూచి నవ్వారో నాకు అర్థమగుటలేదు. మహాత్మా! తాము నవ్వుటకు గల కారణం మేదియో దయచేసి తెలుపప్రార్థన". ఆ వాక్యములను విని గురుదేవుడీ ప్రకారముగ సముచిత సమాధాన మొసంగెను.

ఓ రాజా! "పండితుల సమావేశము జరుగనున్నది. తాము దయచేయుడు" - అని మీరు నన్నాహ్వానించారు. అందులకు నేను చాల సంతోషించితిని. అట్టి అపూర్వ అవకాశము లభించెనుగదా అని లోలోన పరమానందపడితిని.

కాని తీరా, సభలోనికి ప్రవేశించగనే సభ్యుల యొక్క ప్రవర్తన, వారి వైఖరి చూచి నాకు పట్టరాని నవ్వు వచ్చినది. మాదిగవారి సభలోనికి జనకుడు నన్నేల ఆహ్వానించెనను వితర్కము నాలో కలిగినది.

ఋషిపుంగవుని యా వచనములను వినగనే ' జనకుడాశ్చర్యచకితుడై దేవా! ఇట్లేల వచించుచున్నారు? మహామహాపండితులందరును విచ్చేసిన దీనిని మాదిగ సభ అని ఏల వాక్రుచ్చుచున్నారు?' అని ప్రశ్నింప అంతట ఆచార్యుడిట్లు వచించెను.

దేహదృష్టిని విడనాడవలెను Moral Story For Kids

"భూపాలా! మనుజులలో ముడు తరగతుల వారుందురు. కొందరికి దేహదృష్టి. కోందరికి మనోదృష్టి. మరికొందరికి ఆత్మదృష్టి యుండును. ఒక ప్రాణిని చూడగానే బాహ్య ఆకారము మాత్రమే కొందరికి గోచరించుచుండెను.

వారి రూపురేఖలు, వారి సౌందర్యము, వారి కట్టు, వారి బొట్టు, వారి జాతి, వారి కులము, వారి రంగు - ఇవి మాత్రమే వారి దృష్టికి అగుపడుచుండెను. ఇట్టివారు దేహదృష్టి కలవారు.

మరికొందరికి ఒక ప్రాణిని చూడగనే అతని విద్వత్తు, అతని పాండితీ ప్రకర్ష, అతని సాహిత్యసంపద, అతని చదువుసంధ్యలు, గోచరించుచుండెను. ఇట్టివారు మనోదృష్టి కలవారు.

మరికొందరు ఒక ప్రాణిని చూడగనే అతని హృదయమందు వెలుగొందుచున్న సర్వభూతాంతర్వర్తియగు పరమాత్మయే గోచరించును. ఇట్టివారు ఆత్మదృష్టి కలవారు.

వీరు ఉత్తమోత్తములు. మనోదృష్టి కలవారు మధ్యములు. దేహదృష్టి కలవారు అధములు. ఎన్ని విద్యలు కలిగియున్నను భౌతికదృష్టిని, స్థూలదృష్టిని, దేహదృష్టిని విడనాడనిచో, అత్మదృష్టిని సంపాదించనిచో ఆ విద్యలన్నియు నిరుపయోగములే యగును.

ఏనాటికైనను మానవుడు ఆత్మదృష్టని సంపాదించియే తీరవలెను. అదియే జీవిత లక్ష్యము. జన్మ సార్థకత కదియే ఏకైక విధానము.

"ఓ రాజా! మాదిగవారు సామాన్యముగ చెప్పులు మొదలైనవి కుట్టుచుందురు. చర్మముపైననే వారు తమదృష్టిని సదా ప్రసరించుచుందురు. గొప్ప పండితుడైనను ఎవని దృష్టి చర్మముపైననె యుండునో ఎవడు దేహమును మాత్రమే చూచుచు దేహియగు ఆత్మను విస్మరించు చుండునో ఆతడు మహామేధావియైనను దేహదృష్టి కలిగియుండుట వలన మాదిగవానితో సమానుడే యగును.

ఓ రాజా! మీరు సమావేశ పరచినది పండిత మహాసభయని పేర్కొంటిరి. కాని ఆసభలో ఆసీనులైన వారందరు నా దేహమునే చూచిరికాని, నా ఆత్మను గాదు. నా చర్మమునే వీక్షించిరిగాని నాలోని చిత్స్వ రూపమును గాదు.

నా దేహ వికారములనే గమనించి నవ్విరి కాని దేహాంతర్గత పరమాత్మను సందర్శించలేదు. తోలుపైననే దృష్టి కలవారు దేహభ్రాంతిని విడనాడని వారు ఎంత చదువు చదువుకొని యున్నను మాదిగవారి చర్యను (చర్మావలోకనమును) అవలంబించిన వారే యగుదురు.

జనకమహారాజు నన్ను పండితుల సభకు ఆహ్వానించెం కాని అచట కూర్చొనిన వారందరు మాదిగవారుగ కనిపించు చున్నారే! అని నాకు నవ్వు వచ్చినది.

ఈ ప్రకారముగ అష్టావక్ర మునీంద్రుడు చక్కని హితవాక్యములను పలుకగా జనకభూపాలుడు అచ్చెరువొంది, ఆత్మదృష్టి యొక్క ప్రాశస్త్యమును, దేహదృష్టి యొక్క నికృష్టత్వమును గురైరిగినవాడై సదా ఆత్మావలోకన తత్పరుడై జీవితమును చరితార్థ మొనర్చు కొనెను.

కావున జనులు అభ్యాసవశమున దేహదృష్టిని క్రమక్రమముగ విడనాడవలయును. తాము వాస్తవముగ శాశ్వత ఆత్మయేకాని క్షణికమగు దేహము కాదని మరలమరల భావించుచుండవలెను.

ఎంతటి విద్యావైదుష్యము కలిగియున్నను తాను దేహమేయని తలంచు వానికి ఏకాలమందును శాంతి కలుగనేరదు. కావున శరీర భావనను వీడి ఆత్మభావనను బలపరచు కొనుచు ఈ జీవితమును పరమానందమయముగ నొనర్చుకొనవలయును.

నీతి: మానవుని యథార్థ స్వరూపము ఆత్మయే కాని దేహము కాదు. కాబట్టి జడమైన దేహముపై అభిమానమును వదలి ఆత్మయే తానని భావించుచు పరమానంద మనుభవించవలయును.

దైవ దర్శనము

ఒకానొక పట్టణ పరిసర ప్రాంతమున ఏకాంత ప్రదేశమునందు ఒక పర్ణకుటీరమును నిర్మించుకుని సాధుపుంగవుడొకడు ధ్యానాదులను సలుపుకొనుచుండెను.

పట్టణములో జిజ్ఞాసువులైన భక్తులు కొందరు అపుడపుడు ఆ మహాత్ముని యొద్దకు వెళ్ళి అధ్యాత్మక్షేత్రమున తమకు గల సందేహములను అతనికి తెలియజేసి వానిని నివారించు కొనుచుండిరి.

అనుభవజ్ఞుడైన ఆ తపస్వి తన దర్శనమునకు వచ్చుచుండిన ఆ ముముక్షువు లందరికిని చక్కని ప్రబోధము గావించుచు పరమార్థపథమున వారి కెంతయో సహాయకారిగ నుండెను.

ప్రతిదినము మధ్యాహ్న సమయమున ఆ సాధువు పట్టణమునకు బోయి భిక్షాటనము చేసికొని ప్రసాదమును ఆశ్రమమునకు తీసికొనివచ్చి భుజించుచుండెను. ఈ ప్రకారము భిక్షాటనమునకు ప్రతి నిత్యము ఊరిలోనికి పోవుచుండుటవలనను, తన ఆశ్రమమునకు వచ్చిపోయే వారితో సంభాషణము సలుపుచుండుట వలన జనులయొక్క మనస్తత్వము అతనికి చక్కగా అవగాహన మయ్యెను.

ప్రతివారును దైవ దర్శనము చేసుకుని జన్మసాఫల్యమును బడయవలయునని కుతూహలము గలిగియున్నప్పటికినీ, ఆ దైవదర్శనమునకు కావలసిన సాధన సంపత్తిని గలిగియుండక, అజాగ్రత్తగ వహించి యుండుటను అతడు గమనించెను.

మరియు పాపభూయిష్టమైన మనస్సు గలిగియుండి, అద్దానిని పునీత మొనర్చుకయు, ఒనర్చుటకు యత్నమైనను చేయకయు దేవుని అమాంతముగ సందర్శింపవలెనని వారు ఉబలాటపడుచున్నట్లు అతడు గుర్తెరిగి, చిత్తము నిష్కల్మషమై, పాపరహితమై యున్నపుడు మాత్రమే భగవంతుడు గోచరించునను పరమసత్యమును వారికి తెలియులాగున చేయుటకై అతడు ఉపాయమును అన్వేషింప దొడగెను.

ఒకనాడు ఆ సాధువు పట్టణమునకు బోయి ఒక శ్రీమంతునకు తన అభిమతమును తెలియజేసి అద్దానిని కార్యాన్విత మొనర్చుటకై అతని సహకారమును అభ్యర్థించెను.

శ్రీమంతుడు అవ్విషయమున తన చేతనైన సహాయ మంతయు చేసెదనని సాధుపుంగవునితో నుడివెను. శ్రీమంతునకు ఆ నగరమున ఒక దివ్యమైన విశాల భవనము కలదు.

ప్రత్తిబెళ్ళు మొదలైన వ్యాపార వస్తువులను నిలువ చేయుటకై అతడు దానిని ఉపయోగించుచుండెను. అది ఖాళీగా ఉండి యుండుటను గమనించి సాధువుగారు ఒక నెల రోజులు పూజా జప హోమాదులు అద్దానియందు జరుపుటకై దానిని తనకు ఒప్పచెప్పు లాగున కోరగా శ్రీమంతుడందుల కంగీకరించెను.

వెనువెంటనే ఒక సుముహూర్తమున సాధువుగారు ఆ భవంతి యందు పూజా జప హోమాదులను ప్రారంభించెను. తలుపులన్నియు మూసివైచి, పెద్దగా మంత్రములను ఉచ్చరించుచు, అప్పుడప్పుడు స్వాహా అని పలుకుచు అగ్ని హోత్రమున ఆహుతులు వేయుచు, దాదాపు ఒక నెలరోజులు కర్మకాండ సంబంధమైన యేవేవో క్రతువులను ఆ సువిశాల భవనమున నిర్వహించెను.

మాసాంతమున శ్రీమంతుని ద్రవ్యసహాయముచే అతడు ఒక కరపత్రమును అచ్చువేయించి వేల కొలది ప్రతులను ఆ పట్టణమందును, పరిసర గ్రామములందును జనులకు విరివిగ పంచిపెట్టించెను.

దైవ దర్శనము Moral Story In Telugu

ఆ కరపత్రమున ఏమి తెలుపబడెననగా - ఈ నెల 31వ తేది రాత్రి 8 గం||టలకు ఈ పట్టణమందు నెల రోజుల నుండి నిర్విరామముగ జప తప పూజా హోమాదులు జరుపబడిన భవనమునందు దేవుడు ప్రత్యక్షము కాగలడు. కాబట్టి దేవుని చూడదలచిన వారందరును వేళకు సరిగా వచ్చి దైవదర్శన మొనర్చుకొని కృతర్థులు కండు|

ఆ వాక్యములను చదువు కొనిన వారందరును భగవద్దర్శన భాగ్యము తమకు తప్పక లభించగలదని సంతోషాంతరంగులై ఆనందడోలికలలో ఊగులాడిరి.

ఎప్పుడెప్పుడు ఆ సుదినము వచ్చునాయని జనులందరును వేచియుండిరి. సాధువుగారు ఆ భవనమున పూజా హోమాదులు రోజుల తరబడి చేసినందువలన కరపత్రములలోని దైవదర్శన సంభందమైన వాక్యములపై ప్రజలకు గట్టి నమ్మకము ఏర్పడెను.

చివరికి ఆరోజు రానేవచ్చెను. సాయంత్ర మగుసరికే సుదూర ప్రాంతములనుండి జనులు తండోపతండములుగ ఆ పట్టణమునకు చేరదొడంగిరి. వారివారికి అనుకూలపడిన వాహనములపై వేలకు వేలజనులు భవన సమీపమునకు వచ్చుచుండిరి. భవన మంతయు ముముక్షువులచే, జిజ్ఞాసువులచే, దైవదర్శనాభిలాషులచే క్రిక్కిరిసిపోయెను.

సరిగా రాత్రి 8 గంటలయ్యెను. సాధువుగారు ప్రకటించిన దానిని బట్టి సరిగా ఆ సమయమునకు అందరికీ దేవుడు కనిపించవలయును. కాని అట్లు కనుపించలేదు. అరగంట దాటినది. గంటదాటినది.

కాని దైవదర్శన మెవరికీని కాలేదు. అపుడు ప్రజలందరును హతోత్సాహులై వేదికపై ఉన్న సాధువుగారితో 'అయ్యా! దేవుడు ఇంకను కనుపించలేదేమీ?' అని ప్రశ్నింప అమహనీయు డున్నత స్వరముతో అచట అసీనులై యున్న జనానీకము నుద్దేశించి యిట్లు పలికెను.

'ఓ మహాజనులారా! దేవుడు తప్పక కనిపించును. నేను ప్రకటించిన దానిలో ఏమాత్రము అసత్యము లేదు. అయితే పాపము లేని వారికి మాత్రమే కనిపించును, కాబట్టి మీమీ హృదయములను ఒకింత పరిశోధించి చూచుకొనుడు.

ఏ ఒకింత పాపపంకిలము మీ యందున్నను అది దైవదర్శనమునకు అడ్డుగా నుండును' ఆ వాక్యములను వినగానే ప్రతివారును తమతమ చిత్తములను సంశోధించి చూచుకొనగా పాపరహితమైన స్థితి ఏ ఒకరికి గూడ కానరాదయ్యెను.

తమ తమ దోషములను తామే లోలోన వగచుచు అచట చేరినవారందరు ఒక్కొక్కరే తిరోగమనముల సల్ప నారంభించిరి.

మనస్సు పాపభూయిష్టముగ నున్నంతవరకు, సచ్చరిత్ర, సన్మార్గావలంబనము లేనంతవరకు దైవదర్శనము దుర్లభమను సత్యమును ప్రజలు గుర్తెరింగి ఆనాటి నుండియు సాధుమహాత్ముని వాక్యములపై అచంచల విశ్వాసము కలవారై, పాపకార్యములను త్యజించి పవిత్రాచరణ కలవారైరి.

నీతి : అపవిత్రహృదయముతో ఎవరును దైవమును గాంచజాలరు, దైవదర్శనమునకై విష్కళంక చిత్తము అత్యావశ్యకమై యున్నది. కావున జనులు పవిత్రాచరణ కలవారై తమ చిత్తము లందలి దోషములను, పాపములను పుణ్యసంపాదనముచే దూరీకృత మొనర్చి, తత్ఫలితముగ దైవసాక్షాత్కార మొంది జీవితమును చరితార్థ మొనర్చుకొనవలయును.

Post a Comment (0)
Previous Post Next Post